Położony jest tuż nad doliną rzeki Ropy, na cyplu posiadającym z trzech stron wyjątkowo strome stoki. Ze względu na istniejące tu sztucznie uformowane, wysokie nasypy ziemne znane było od dawna, a naturalna niedostępność chroniła go przed zniszczeniem. Dokonano tam odkryć archeologicznych o randze europejskiej. Odkryto najstarsze osady obronne z dotąd znanych w Polsce i stwierdzono pierwsze ślady oddziaływania cywilizacji anatolijsko-bałkańskiej na tereny ziem polskich. Jest to też jedno z najstarszych i najlepiej zachowanych grodzisk słowiańskich (770-1031 r.n.e.), zajmujące 3,5 ha powierzchni. Wały obronne licząc od podstawy nasypów dochodzą jeszcze dzisiaj do 10 m wysokości.

W początkach epoki brązu zbudowano tu osadę warowną. Broniona była ona wałem drewniano-ziemnym z palisadą, palisadą, fosą i samą stromizną stoków. Mieszkała w niej ludność grupy pleszowskiej kultury mierzanowickiej (2100-1650 p.n.Ch.) pozostająca pod silnymi wpływami zakarpackimi. Potem w latach 1650-1350 p.n.Ch. żyła tu zakarpacka ludność kultury Otomani-Füzesabony o bardzo wysokim poziomie cywilizacyjnym. Zbudowała ona drogę i bramę wjazdową do grodu, wzmocniła obwarowania, a po ich

pożarze odbudowała fortyfikacje i powiększyła osadę do powierzchni prawie 2 ha, zabezpieczając ją rzędem palisady i fosą od strony najłatwiejszego dostępu. Produkowała wyroby z brązu i złota. W tym czasie spotykamy tu oddziaływania kulturowe idące od strony wielkich cywilizacji basenu Morza Śródziemnego, ale także od północy znad Bałtyku. Było tu ważne pradziejowe centrum kulturotwórcze.
Również w okresie wczesnego średniowiecza (780-1031 r. n.e.) znajdował się tu ośrodek lokalnej władzy, a potężny, wieloczłonowy gród zajmował ponad 3 ha powierzchni opasanej wałami. Umocnienia grodu w Trzcinicy były wielkimi konstrukcjami inżynieryjnymi naszych przodków.

W trakcie interdyscyplinarnych badań prowadzonych w Trzcinicy w latach 1991-1998, 2005-2009 odkryto ponad 160 tysięcy zabytków archeologicznych i przebadano konstrukcje obronne. Znaleziono duże ilości glinianych naczyń oraz inne wyroby z ceramiki. Odkryto liczne wyroby kościane i rogowe, kamienne i krzemienne, unikalne zabytki z brązu i żelaza. Znaleziono dowody dalekosiężnych kontaktów. Odkryto przedmioty kultu, wytwory sztuki pradziejowej, narzędzia, broń i ozdoby. Uzyskano wiele danych dotyczących chronologii badanych osad oraz gospodarki i środowiska naturalnego. Niezwykle cenny okazał się srebrny skarb wczesnośredniowieczny, składający się z monet, różnego rodzaju ozdób, kawałków srebra i unikalnego okucia pochwy miecza - wielkiego dzieła sztuki wczesnośredniowiecznej. Prze cały okres funkcjonowania obiektu obronnego w Trzcinicy nakładały się tu i łączyły różnorodne wpływy kulturowe.

Na bazie odkryć dokonanych w Trzcinicy powstał niepowtarzalny w skali ogólnopolskiej skansen archeologiczny – Oddział Muzeum Podkarpackiego w Krośnie i unikalny kompleks turystyczny. Pomysł wybudowania tu skansenu zrodził się już w 1998 roku. Projekt Skansen archeologiczny „Karpacka Troja” w Trzcinicy atrakcją turystyczną regionu został dofinansowany przez Mechanizm Finansowy EOG. Skansen powstał na obszarze ponad 8 ha. Koszt prac budowlanych wynosi ponad 9 milionów zł, a cały koszt budowy skansenu 12 milionów złotych. Kwota przyznanego dofinansowania wynosi 1.747.086 euro. Pozostałą część kosztów pokrywają Urząd Marszałkowski w Rzeszowie oraz samorządy lokalne. Budowa skansenu rozpoczęła się w październiku 2007 roku. Prace budowlane zostały zakończone w listopadzie 2009 roku, a skansen zostanie otwarty dla zwiedzających w maju 2010 roku.

Składa się on z terenu grodziska „Wały Królewskie” oraz obszaru u jego podnóża, zwany parkiem archeologicznym. Na grodzisku zrekonstruowane są fragmenty wałów obronnych i domostwa. Będzie można obejrzeć 9 odcinków wałów obronnych, fragment drogi i bramę, dwa domy i wóz z początków epoki brązu oraz bramę wczesnośredniowieczną, 4 chaty słowiańskie, czynne źródło z X wieku i miejsce ukrycia skarbu. Wybudowane zostały ścieżki i drogi dla zwiedzających. Przygotowane zostało miejsce na zajęcia oświatowe. U podnóża grodziska stoi pawilon biletowy.

W parku archeologicznym zbudowane zostały wioski z początków epoki brązu i wczesnego średniowiecza. Zrekonstruowana została wioska kultury Otomani-Füzesabony, sprzed 3,5 tys. lat, składająca się z 6 domów oraz wioska słowiańska z IX w. składająca się z 6 chat. Wszystkie wg technologii stosowanej w pradziejach. W obrębie parku przygotowany został plac na festyny, parking, ścieżki, drogi dojazdowe i oczka wodne. Wybudowany został pawilon wystawowy o powierzchni ok. 1800 m2, w którym prezentowane będą odkrycia oraz znajdują się pomieszczenia dla potrzeb usług turystycznych i działalności merytorycznej, m.in. sala konferencyjna, kawiarnia, sala edukacyjna oraz sklepik z pamiątkami.
Drugą część budynku stanowią pomieszczenia przeznaczone dla administracji skansenu, pomieszczenia do pracy naukowej, warsztaty, pokoje gościnne oraz część techniczna budynku. Wybór założeń technologicznych i zastosowanych rozwiązań technicznych został podyktowany specyfiką miejsca jakim jest zabytkowe grodzisko i jego otoczenie oraz troską o jak najmniejszą ingerencję w zabytkową substancję ufortyfikowanych osad.
Planuje się organizowanie w skansenie corocznych festynów archeologicznych i turniejów rycerskich, odtwarzanie dawnych sposobów produkcji i życia codziennego mieszkańców. Ważnym zadaniem skansenu będzie działalność edukacyjna (lekcje, prelekcje odczyty) i naukowa. Stanie się on bazą badań naukowych i archeologii doświadczalnej, ośrodkiem organizacji konferencji i seminariów. Przewiduje się czynny udział zwiedzających w odtwarzaniu dawnych metod produkcyjnych i życia codziennego oraz bezpośredni udział zwiedzających w prezentacjach zjawisk pradziejowych.